Nederland → Portugal · juli 2026
Een volgeladen bestelbus, drie dagen asfalt en één doel: een nieuwe sleutelbos. Van Vriezenveen naar een nieuw hoofdstuk in de heuvels van de Alentejo.
Bekijk de reis↓Na jaren van zoeken en maanden rekenen, tekenen en regelen.
Vriezenveen → Orléans
De eerste lange ruk zuidwaarts, dwars door
Nederland, België en Frankrijk.
Orléans → Salamanca
De langste etappe van de reis, met Spanje als
tussenland en Salamanca als tussenstop.
Salamanca → Sabóia
De laatste rit naar Monte da
Afeiteira, vlak bij Vale Touriz in de regio Sabóia.
Eerste stop: Orléans, Frankrijk.
Na een lange eerste dag arriveren we bij ons hotel waar onze overladen bestelbus zonder passen en meten kan staan.
Met zo’n 7 meter lange bus is een parkeerplaats ineens geen vanzelfsprekendheid meer.
We laten de bus lekker bij het hotel staan, pakken een Uber en dwalen een paar uur door Orléans.
De oude binnenstad blijkt verrassend mooi: het plein met Jeanne d’Arc, statige gevels, kunst in de openbare ruimte en natuurlijk de imposante kathedraal.
Op het grote plein gaan we lekker uit eten, tussen de oude gevels en in de warmte van een lange zomeravond. Een prima onderbreking na de eerste lange reisdag.
Kies je bewust voor een hotel met airco... heb je de pech dat de airco op je hotelkamer niet werkt.
Gelukkig hebben we zelf nog een mobiele airco bij ons... achter in de bus.
Met ruim 30 graden 's nachts en morgen weer een lange reis voor de boeg komt dat wel heel goed uit.
Na ongeveer 1.200 kilometer bereiken we onze tweede overnachting, in Villamayor, bij Salamanca. Susan neemt ook een deel van de kilometers voor haar rekening en aan het einde van de dag staat de bus opnieuw netjes voor het hotel.
Ook hier is ruimte genoeg voor onze overladen bestelbus. Sterker nog: er blijkt gewoon een speciale "busparkeerplaats" te zijn. Dat scheelt na zo’n lange, hete reisdag een hoop gedoe.
’s Avonds kijken we in het hotel naar de WK-wedstrijd: Portugal - Spanje. Natuurlijk hoopten we dat Portugal zou winnen, maar terwijl we midden in Spanje zaten waren we voor de zekerheid toch vooral heel overtuigend voor Spanje.
Soms moet je je gewoon een beetje aanpassen aan de lokale omstandigheden.
Na drie dagen reizen zien we eindelijk ons huis liggen: Monte da Afeiteira, vlak bij Vale Touriz in de regio Sabóia.
Nog niet officieel van ons en vandaag kunnen we nog niet naar binnen, maar het staat er gelukkig nog steeds.
Morgenavond bekijken we het opnieuw met de verkoopmakelaar Paula; overmorgen volgt de notaris.
Wil je nog even kijken wat we gekocht hebben, voordat je ziet wat we er van hebben gemaakt? De advertentie van de makelaar staat nog steeds online.
Vandaag gaan we op bezoek bij de verzekeringsagent in Portimão. Ook zijn we doorgereden naar Olhão om een slaapbank uit te zoeken (die we zaterdag moeten ophalen).
Later op de dag hebben we de huurauto opgehaald bij het vliegveld in Faro. En tenslotte de bezichtiging van het huis met de makelaar.
Tussendoor maken we even een pitstop op een lokaal terras. Geen bijzondere bezienswaardigheid, maar precies zo’n klein moment waarop de drukte van de dag heel even stilvalt. Alhoewel drukte... niemand in Portugal maakt zich erg druk.
We sloten de dag af met een lekker etentje met uitzicht vanaf onze "achtertuin" in het bergdorp Monchique.
Na een heerlijk ontbijt in de bed & breakfast van Anja en João (spreek uit: swan) was het dan eindelijk zo ver: op naar de notaris.
In totaal met 8 man: onze advocaat met 2 assistenten, de makelaar, de advocaat van de verkopende partij én natuurlijk de notaris. En natuurlijk ons tweetjes.
Na het nodige Portugese papierwerk mochten we in ruil voor de cheque de sleutels in ontvangst nemen.
En verkijkt u zich niet op het bedrag, dat is exclusief aanbetaling en belastingen. Dat hadden we eerder al betaald.
We zijn binnen! Dus de champagne mag ontkurkt worden!
Wel eerst een halve bus uit moeten laden voor de champagneglazen. En voor een matras, want we moeten ook nog slapen straks.
Lekker met fantastisch uitzicht gebarbecued. De rest komt morgen wel. Er moet ook nog wat gesnoeid worden.
De eerste nacht zit erop. We hebben matig geslapen op ons matras op de grond.
We werden wel lekker wakker met het klingelende geluid van geiten en schapen op de berg.
Na een goed ontbijt konden we aan de slag. Bus verder uitladen en meubels monteren.
Weer een drukke dag.
Eerst naar de grote bouwmarkt en vervolgens naar de IKEA en de LIDL. Allemaal in Loulé, dus minimaal 50 minuten enkele reis. Combineren kun je leren.
Maar belangrijker: onze hulptroepen arriveren ook vandaag. Zij rijden met een eigen huurauto naar ons huisje.
Wij doen er alles aan om alle bedden gemonteerd en opgemaakt te krijgen zodat iedereen vannacht een slaapplekje heeft. En Amber mocht op de gele slaapbank.
Overdag maken we het kantoor schoon en richten we de eerste werkplek in. Want sommige mensen moeten hier ook nog echt aan het werk.
’s Avonds rijden we met z’n vijven naar de westkust naar het plaatsje Zambujeira do Mar om de zon zien zakken in de zee.
Een zwoele zomeravond waarop het klussen even mag wachten en waarop het huis even geen project is, maar gewoon het begin van iets moois.
Om de bus te importeren moeten we bij de Mercedes-Benz dealer in Faro een check-up laten doen. Daarnaast hebben we aanvullende documentatie nodig. We moesten ons om 8.00 uur melden, en ja... dat was dus weer een uur rijden.
Gelukkig hebben we Marieke en Michael ontmoet die ons helpen om de bus te importeren. Waar we in Nederland genoegen nemen met centimeters op de RDW verklaring, moet het in Portugal tot op de milimeter nauwkeurig. Anders geen import.
De rest van de família kon zich vast bezig houden met het grasland en de oprit: dus snoeien, snoeien, snoeien. En maaien, maaien, maaien. Wij sloten ons daar weer bij aan toen we weer terug waren uit Faro.
Althans, voor Amber dan. Die vertrekt een paar dagen eerder dan Marèl en Hennie. Op 15 minuten van ons ligt station Santa Clara Sabóia waarvan Amber vertrekt voor eerst nog een dagje Lissabon.
De rest van de dag staat weer volledig in het teken van schuren, klussen en snoeien. Tussendoor wordt er gelukkig ook nog even gezeten, want niet alles hoeft vandaag af.
Vandaag even een rustig dagje, want Hennie is jarig!
Gedurende de ochtend wordt er wederom gesnoeid en gewerkt, maar na de middag vertrekken we richting het bergdorp Monchique.
Daarna reden we door richting de westkust bij Carrapateira. Bergen, kliffen, rotsen en de Atlantische Oceaan op één dag.
We sluiten af met eten bij Restaurant Mada. En zien we daar Hennie met een cocktail??
Al dagen zagen we hem (of haar) op onze heuvels: de herder met z'n geiten en schapen.
Vandaag maakte we kennis met de herderin en gaven we haar een blikje echte stroopwafels uit Nederland.
De volgende dag ontvingen we doosje verse eieren retour. Ondanks dat we nog niet dezelfde taal spreken, hebben we wel een goede buur ontmoet.
Helaas is onze zitmaaier kaduuk, althans het trektouwtje is geknapt. Dus op naar de lokale grasmachinewinkel in São Teotónio.
De beste man spreekt geen woord Engels en wij nog lang niet genoeg Portugees. Toch begrijpen we elkaar. Na een kwartier werkt alles weer. Kosten: drie euro.
Na weer een ochtend keihard klussen en snoeien hebben we besloten onszelf te verwennen met een dagje strand:
Praia de Odeceixe: de plek waar de rivier en de Atlantische Oceaan elkaar ontmoeten.
Aan de ene kant rustig rivierwater, aan de andere kant de golven van de oceaan. Je hoeft alleen nog te kiezen waar je wilt liggen.
Marèl heeft zich als poolgirl ontfermt over het zwembad, helaas werkte het zwembadwater niet mee.
De status van het water is helaas minder zonnig dan het weer. Wat verwacht je ook na een jaar zonder onderhoud...
Het zwembad zat vol met algen. De testwaarden vragen dagelijks om aandacht, chloor en pH toevoegingen.
Dus meten, filteren en bijsturen. Gelukkig hebben we een eigen waterbron (inclusief filterinstallatie) en hebben we dus onbeperkt gratis water.
Een nieuw zwembad van 10 x 5 meter gaat in oktober mee in de bus. We zijn al druk in voorbereiding om dit in 2027 als aanbouw te realiseren.
Een echte klusdag. De deuren liggen op de schragen, de ladders staan klaar en het huis is wederom één grote werkplaats.
Overdag buiten schilderen, later binnen verder. Stap voor stap krijgt alles de kleur en uitstraling die we voor ogen hebben.
En dat is nogal een uitdaging met een plafond van ruim 4,5 meter hoog!
De master bedroom krijgt de puntjes op de i.
Een warme kleur op het onderste deel van de muren maakt de ruimte direct rustiger en sfeervol.
Met het bed opgemaakt en de nieuwe lampen gemonteerd begint het steeds minder als een klusproject en steeds meer als een echte slaapkamer te voelen.
De verf is op. En eerlijk gezegd zijn wij inmiddels ook aardig op.
Maar de woonkamer, badkamer en slaapkamers staan, evenals ons kantoor. En de tuin is ook al redelijk op orde.
De keuken krijgt bij onze volgende klusvakantie nog een nieuw likje verf en nieuwe greepjes.
Ondertussen begint Monte da Afeiteira echt ons 2e thuis te worden.
Helaas vliegen we morgen, zaterdag 25 juli, weer naar Nederland. Maar we komen snel weer terug!
Dit was pas het begin. Er volgen nog meer momenten, meer vorderingen en nieuwe hoofdstukken vanuit ons huis in de heuvels van de Alentejo.
Dit was hoofdstuk 1.
